spotnewswebsite@gmail.com
വിവാഹത്തിന്റെ സന്തോഷം പോലും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതം ആരംഭിച്ചിട്ടേയുള്ളൂ.
അപ്പോഴാണ് രാജ്യത്ത് നടക്കുന്ന പോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായി സ്വന്തം വീടുവിട്ടിറങ്ങാൻ ആ യുവാവ് തീരുമാനിക്കുന്നത്. സ്വന്തം ഭാര്യയെക്കാൾ, സ്വന്തം കുടുംബജീവിതത്തെക്കാൾ, വ്യക്തിപരമായ സന്തോഷങ്ങളെക്കാൾ വലിയൊരു ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള യാത്ര.
ഒരു വിപ്ലവകാരിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാണത്. വിപ്ലവം എന്നത് മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കുന്നതും ചെങ്കൊടി ഉയർത്തുന്നതും മാത്രമല്ലെന്ന് ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ പതാകയ്ക്കുപിന്നിൽ സ്വന്തം ജീവിതം സമർപ്പിച്ച മനുഷ്യരുണ്ട്, അവരുടെ കണ്ണീരുണ്ട്, അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ നഷ്ടങ്ങളുണ്ട്, ചിലപ്പോൾ ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവസാനിക്കാത്ത കാത്തിരിപ്പുമുണ്ട്. 1934-ലാണ് ചൈനയുടെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ലോങ് മാർച്ച് ആരംഭിക്കുന്നത്. ചിയാങ് കൈഷെക്കിന്റെ സൈന്യം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേന്ദ്രങ്ങൾക്കെതിരെ നടത്തിയ ശക്തമായ സൈനിക നീക്കങ്ങളെ തുടർന്ന് റെഡ് ആർമിക്ക് തങ്ങളുടെ പ്രധാന താവളങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു.
പക്ഷേ അതൊരു സാധാരണ പിൻവാങ്ങലായിരുന്നില്ല. തോറ്റുകൊടുക്കാതെ അതിജീവിക്കാനുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു അത്. മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകൾ,മനുഷ്യജീവന് ഭീഷണിയായ ചതുപ്പുനിലങ്ങൾ,അപകടകരമായ നദികൾ,കൊടുംപട്ടിണി,രോഗങ്ങൾ,ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ നിരന്തര ആക്രമണങ്ങൾ, ഇതെല്ലാം അതിജീവിച്ചുകൊണ്ടാണ് ചൈനയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് റെഡ് ആർമി ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ സഞ്ചരിച്ചത്. ആ യാത്രയിൽ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു.പലരും രോഗങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ കീഴടങ്ങി. പലരും പട്ടിണിയിലും അതിശൈത്യത്തിലും മരിച്ചു.മറ്റുചിലർ ശത്രുസൈന്യവുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ ഇത്രയും വലിയ പ്രതിസന്ധികൾക്കിടയിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അതിജീവനത്തിനുള്ള പോരാട്ടം അവസാനിച്ചില്ല. പിന്നീട് മാവോ സെതൂങ്ങിന്റെ നേതൃത്വത്തിന് നിർണായകമായ അടിത്തറ ഒരുക്കിയ ചരിത്രസംഭവങ്ങളിലൊന്നായി ലോങ് മാർച്ച് മാറി.
1949-ൽ ചൈനയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവം വിജയിക്കുകയും പീപ്പിൾസ് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് ചൈന സ്ഥാപിതമാവുകയും ചെയ്തു.
പക്ഷേ ഇവിടെ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നുണ്ട്. ആ ചരിത്രവിജയം കാണാൻ കഴിയാതെ പോയ വിപ്ലവകാരികളുടെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? യുദ്ധമുഖത്തേക്ക് പോയ ഭർത്താക്കന്മാരെ കാത്തിരുന്ന ഭാര്യമാർക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? മക്കളെ കാത്തിരുന്ന അമ്മമാർക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത് ? അച്ഛനെ കാത്തിരുന്ന കുട്ടികളുടെ ജീവിതം എന്തായി ? ലോങ് മാർച്ചിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സൈനികരുടെ ധീരതയെക്കുറിച്ച് ധാരാളം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അവരുടെ വീടുകളിൽ നടന്ന നിശ്ശബ്ദമായ പോരാട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് എത്രപേർ ഓർക്കുന്നുണ്ട്? ഡുവാൻ ഗുയ്ഷിയുവിന്റെ കഥ അവിടെയാണ് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കുന്നത്. ഭർത്താവ് പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി ആ പെൺകുട്ടി കാത്തിരുന്നു.
ഇന്ന് വരുമോ? നാളെ വരുമോ? യുദ്ധം അവസാനിച്ചാൽ തിരിച്ചെത്തുമോ? അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ഗ്രാമത്തിൽ അദ്ദേഹം ജീവനോടെ കഴിയുന്നുണ്ടാകുമോ? ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി, ഗ്രാമത്തിലെ ജീവിതം മാറി, ആളുകൾ മാറി, തലമുറകൾ മാറി, എന്നാൽ ഭർത്താവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ അവൾ ഉപേക്ഷിച്ചില്ലെന്നാണ് പ്രചരിക്കുന്ന വിവരണം. ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.
കൃഷിപ്പണികൾ ചെയ്തു, വിറക് ശേഖരിച്ചു, വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്തു, ഭർത്താവിന്റെ മാതാപിതാക്കളെ പരിചരിച്ചു, വിപ്ലവത്തിനായി പോയ ഭർത്താവിന്റെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്ത് ജീവിച്ചു. ഇവിടെയാണ് മറ്റൊരു വലിയ സത്യം നമ്മൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടത്. യുദ്ധമുഖത്ത് തോക്കേന്തിയ വിപ്ലവകാരികൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല ത്യാഗം സഹിച്ചത്. വീടുകളിൽ അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ച് ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയ സ്ത്രീകളും ആ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഒരു വിപ്ലവകാരി പോരാട്ടത്തിനിറങ്ങുമ്പോൾ അയാളുടെ കുടുംബം അനുഭവിക്കുന്ന വേദന പലപ്പോഴും പുറത്തുള്ള ലോകം കാണുന്നില്ല.
ഭർത്താവ് എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ല, ജീവനോടെയുണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല, തിരിച്ചുവരുമോ എന്ന് അറിയില്ല, എന്നിട്ടും ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകണം, അതിന് അസാധാരണമായ മനക്കരുത്ത് ആവശ്യമാണ്. ഡുവാൻ ഗുയ്ഷിയുവിനെപ്പോലുള്ള സ്ത്രീകളുടെ അനുഭവങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് അതാണ്. ചിലർ അവരോട് മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഉപദേശിച്ചതായും പ്രചരിക്കുന്ന കഥയിൽ പറയുന്നു.ഭർത്താവ് യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകാമെന്നും ഇനിയും കാത്തിരിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ലെന്നും പലരും പറഞ്ഞുവത്രേ.
പക്ഷേ ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പുള്ള വിവരം ലഭിക്കാതെ ആ പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അവർ തയ്യാറായില്ലെന്നാണ് വിവരണം.
ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം തിരിച്ചുവരുമെന്ന വിശ്വാസം അവരുടെ ജീവിതത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു. ഇതിനിടെ ചൈനയുടെ ചരിത്രം തന്നെ മാറി. വിപ്ലവം വിജയിച്ചു, പുതിയ ഭരണകൂടം നിലവിൽവന്നു, ചൈന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായി വളർന്നു പുതിയ തലമുറകൾ ജനിച്ചു, പുതിയ നഗരങ്ങൾ ഉയർന്നു, രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ ജീവിതം മാറിമറിഞ്ഞു. എന്നാൽ ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മനസ്സിൽ പഴയൊരു ചോദ്യം ബാക്കിയായിരുന്നു.
എന്റെ ഭർത്താവ് എവിടെയാണ്? ചൈനയുടെ വിപ്ലവചരിത്രം വിജയത്തിന്റെ കഥ പറയുമ്പോൾ ആ വിജയത്തിലേക്ക് നയിച്ച പോരാട്ടങ്ങളിൽ കാണാതായ മനുഷ്യരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും ലഭിക്കാതെ പോയ ഉത്തരങ്ങളുടെ കഥ കൂടിയാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത്.
ഈ വിവരണത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ സംഭവം 2019-ൽ നടന്നതായി പറയപ്പെടുന്ന ഒരു കണ്ടെത്തലാണ്. യുഡുവിലെ രക്തസാക്ഷി സ്മാരകത്തിൽ ഭർത്താവിന്റെ പേര് കണ്ടെത്തിയെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നത്.ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യന്റെ പേര് ഒരു രക്തസാക്ഷി സ്മാരകത്തിൽ! ആ നിമിഷം അവരുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയ വികാരങ്ങൾ എത്ര തീവ്രമായിരിക്കുമെന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ, ഒരിക്കൽ കൈപിടിച്ച് പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന മനുഷ്യൻ.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഇരുപതാം ദിവസം യാത്രപറഞ്ഞുപോയ മനുഷ്യൻ, ഒരിക്കൽ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച മനുഷ്യൻ,അയാളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരം പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷം ഒരു സ്മാരകത്തിൽനിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നതെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ വേദനാജനകമായ അനുഭവം മറ്റെന്താണ്?എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. 2019-ൽ പേര് കണ്ടെത്തിയെന്ന വിവരവും 94 വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പെന്ന കണക്കും തമ്മിലുള്ള കാലക്രമത്തിൽ വ്യക്തതയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ സംഭവത്തിന്റെ കൃത്യമായ തീയതികളും വിശദാംശങ്ങളും കൂടുതൽ ചരിത്രരേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
എങ്കിലും ഈ കഥ നമ്മെ എത്തിക്കുന്നത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു തിരിച്ചറിവിലേക്കാണ്. വിപ്ലവത്തിന്റെ ചരിത്രം നേതാക്കളുടെ ചരിത്രം മാത്രമല്ല. സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ത്യാഗങ്ങളുടെ ചരിത്രം കൂടിയാണ്. മാവോ സെതൂങ്ങിന്റെ പേര് ലോകചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ലോങ് മാർച്ചിന്റെ സൈനികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രാധാന്യം ലോകം പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. റെഡ് ആർമിയുടെ അതിജീവനവും പോരാട്ടവീര്യവും ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ആ സൈനികരുടെ കുടുംബങ്ങൾ അനുഭവിച്ച വേദനകൾക്കും ചരിത്രത്തിൽ അർഹമായ സ്ഥാനം നൽകേണ്ടതുണ്ട്. ചെങ്കൊടിയുടെ പിന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനമുണ്ട്. ഒരു പോരാളിയുടെ രക്തമുണ്ട്.ഒരു അമ്മയുടെ കണ്ണീരുണ്ട്.ഒരു ഭാര്യയുടെ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.അതാണ് വിപ്ലവങ്ങളുടെ മനുഷ്യചരിത്രം.
ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അതിജീവനത്തിന് ലോങ് മാർച്ച് നിർണായകമായിരുന്നു എന്നത് ചരിത്രവസ്തുതയാണ്. എന്നാൽ അതിനുവേണ്ടി നൽകിയ മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുടെ വില അളക്കാൻ ഒരു കണക്കിനും കഴിയുകയില്ല.ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ രക്തസാക്ഷികളായി ചരിത്രം ഓർക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ ത്യാഗങ്ങളും വിസ്മരിക്കപ്പെടരുത്.കാരണം, യുദ്ധമുഖത്ത് ജീവൻ പണയംവെച്ച പോരാളിയുടെ ധൈര്യത്തോടൊപ്പം, അയാളുടെ അഭാവത്തിൽ ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിട്ട കുടുംബത്തിന്റെ മനക്കരുത്തിനും ആദരവ് അർഹമാണ്. ഡുവാൻ ഗുയ്ഷിയുവിന്റെ ജീവിതകഥയിൽ ഏറ്റവും വലിയ സന്ദേശം അതാണ്, ഒരു വിപ്ലവകാരിയുടെ പോരാട്ടം ചരിത്രത്തെ മാറ്റിയേക്കാം. പക്ഷേ അയാളുടെ കുടുംബം നൽകിയ ത്യാഗം ചരിത്രത്തിന്റെ പേജുകൾക്കപ്പുറത്തും മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും യുദ്ധങ്ങൾ തുടരുകയാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ വീടുവിട്ട് യുദ്ധമുഖത്തേക്ക് പോകുന്നു. അവരിൽ പലരും തിരിച്ചെത്തുന്നില്ല, ചിലരുടെ മരണവിവരം കുടുംബങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നു.
മറ്റുചിലർ എവിടെയാണെന്നുപോലും അറിയാതെ കുടുംബങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുന്നു. അവിടെ രാജ്യങ്ങളും രാഷ്ട്രീയവും പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. എന്നാൽ കാത്തിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീരിന് ഒരേ വേദനയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കഥ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെയോ ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയോ മാത്രം അനുഭവമല്ല. മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ യുദ്ധങ്ങളും വിപ്ലവങ്ങളും സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആഴമേറിയ മുറിവുകളുടെ ഓർമപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണ്. അതേസമയം, ചൈനയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവകാരികളുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും അസാധാരണമായ വ്യാപ്തി കാണാതിരിക്കാനാവില്ല.
അനുകൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാത്രം പോരാടിയവരായിരുന്നില്ല അവർ.പട്ടിണിയെയും മരണത്തെയും നേരിട്ടുകൊണ്ടാണ് അവർ മുന്നേറിയത്. ആ പോരാട്ടത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ജീവിതങ്ങൾ അവസാനിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ തകർന്നു.
എന്നിട്ടും ആ പ്രസ്ഥാനം അതിജീവിച്ചു. പിന്നീട് ചൈനയുടെ ചരിത്രത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിച്ച രാഷ്ട്രീയശക്തിയായി വളർന്നു.ഈ ചരിത്രം ഓർക്കുമ്പോൾ പോരാളികൾക്കൊപ്പം അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെയും ഓർക്കണം.
കാരണം, ഒരു വിപ്ലവത്തിന്റെ വിജയം ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. എന്നാൽ ആ വിജയത്തിനായി നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങളുടെ വേദന പൂർണമായി രേഖപ്പെടുത്താൻ ചരിത്രത്തിന് പോലും കഴിയില്ല.വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഇരുപത് ദിവസം മാത്രം ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ച ഒരു യുവതിയുടെ ജീവിതം, പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പായി മാറിയെന്ന ഈ കഥ അതിന്റെ ഓർമപ്പെടുത്തലാണ്. ഡുവാൻ ഗുയ്ഷിയുവിന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് ഒടുവിൽ എന്ത് മറുപടിയാണ് ലഭിച്ചതെന്ന കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ രേഖകൾ ആവശ്യമായിരിക്കാം.പക്ഷേ ഈ കഥ ഉയർത്തുന്ന ഒരു ചോദ്യം നമ്മുടെ മുന്നിൽ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്.
രാജ്യത്തിനും തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ച ആശയങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ജീവിതം സമർപ്പിച്ച മനുഷ്യരുടെ കുടുംബങ്ങളോട് ചരിത്രം എത്രമാത്രം നീതി പുലർത്തിയിട്ടുണ്ട്? ലോങ് മാർച്ചിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ചെങ്കൊടിയേന്തി നടന്ന വിപ്ലവകാരികൾക്കൊപ്പം, അവർ മടങ്ങിവരുന്നതും കാത്ത് വീടുകളിൽ ജീവിതം ചെലവഴിച്ച മനുഷ്യരെയും നമ്മൾ ഓർക്കണം.അവരുടെ ത്യാഗങ്ങൾക്കും വിലയുണ്ട്. അവരുടെ കണ്ണീരിനും ചരിത്രമുണ്ട്.അവരുടെ സ്നേഹത്തിനും ആദരവ് അർഹമാണ്. വിപ്ലവത്തിനുവേണ്ടി ജീവൻ സമർപ്പിച്ച പോരാളികൾക്കും, ആ പോരാളികൾക്കുവേണ്ടി ജീവിതം സമർപ്പിച്ച കുടുംബങ്ങൾക്കും, എക്സ്പ്രസ് കേരളയുടെ ബിഗ് സല്യൂട്ട് ! കാരണം, ചില പോരാട്ടങ്ങൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ അവസാനിക്കും. പക്ഷേ ചില കാത്തിരിപ്പുകൾ ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവസാനിക്കുകയില്ല.
